Desde o ano 2019 todas as vivendas de nova construción están obrigadas a incorporar protección contra o gas Radón, que consiste en incorporar a instalación de láminas illantes.
Convivimos a diario cunha gran exposición de ruídos, contaminación acústica, contaminación lumínica e gases de todo tipo, e é de gases do que imos falar hoxe. Este gas que se atopa na atmosfera como os de efecto invernadoiro (GEI), o vapor de auga (H2Ou), o dióxido de carbono (CO2), óxido nitroso (N2Ou), o metano (CH4), o ozono (Ou3) ou tamén o monóxido de carbono (CO). É moi perigoso e atópase nos gases producidos por caldeiras, quentadores, vehículos, estufas tanto de gas ou de leña que deben estar en óptimas condicións de funcionamento para que a súa combustión non sexa un problema serio e tampouco estar expostos en lugares pechados. O radón prodúcese de forma natural pola descom- posición de uranio en ro- cas e chans Tamén existe, entre tantos outros, e non é menos daniño que os anteriormente mencionados. É o chamado gas radón RN-224, un gas nobre e por tanto inerte que non reacciona con outros elementos químicos, é incoloro, inodoro e insípido. Segundo a Organización Mundial da Saúde (OMS), é un gas radioactivo de orixe natural que pode atoparse en altas concentracións en espazos interiores como as vivendas ou lugares de traballo, e é unha das principais causas de cancro de pulmón. Galicia é unha das zonas con máis alta concen- tración deste gas O radón prodúcese de forma natural pola descomposición de uranio en rocas e chans. Atópase por todo o mundo e pode filtrarse en vivendas por gretas e fisuras, en cimentos e en chans, así como en espazos pechados. Tamén pode atoparse en augas subterráneas. Galicia é unha das zonas con máis alta concentración deste gas. Ao aire libre o radón dilúese rapidamente ata alcanzar concentracións moi baixas e non adoita ser perigoso. A exposición de radón mídese en concentracións de aire chamadas unidades de Becquerelios por m3 (Bq/m3). E como se mide? Pois, debido a que o radón é un gas, require a utilización de equipos especializados. Fundamentalmente existen tres métodos para medir o gas radón. Por unha banda os detectores de radón a curto prazo, que son uns dispositivos que se utilizan durante un período de tempo relativamente curto, como un máximo de dez días, son fáciles de usar e pódense adquirir en tendas especializadas. Os datos, unha vez transcorridos os días de prazo, deben enviarse a analizar en laboratorios autorizados. Outro método é o denominado a longo prazo; son dispositivos que como o seu nome indica son para un intervalo de tempo máis extenso, que adoita ser duns noventa días. Son máis precisos que os de curto prazo -con estes pódense facer análise máis exhaustivo-. Por último, os monitores de radón a tempo real; son dispositivos que miden a concentración de radón no aire continuamente e proporciónannos as medicións en tempo real, desa forma pódense detectar cambios ou alteracións nas medicións. É recomendable medilo nos edificios situados en zonas xeográficas onde se sabe que hai altos niveis de radón e naqueles que se atopan en terreos a niveis altos deste gas. Ao comprar unha casa ou unha reforma, débese facer polo menos unha medición de radón entre dous e cinco anos, para garantir os límites recomendados A OMS (Organización Mundial da Saúde) establece un nivel de referencia de 100 Bq/m3 como límite de concentración do radón en espazos pechados, con todo, en España, o Consello de Seguridade Nuclear (CSN), é o encargado de establecer as recomendacións para a protección radiolóxica establecéndose en 300 Bq/m3 para a concentración de radón no aire da vivenda. Este nivel mantívose en conta polas características xeolóxicas e climáticas no territorio español.
